sizin hiç evladınız yok mu?..

ilk kalp atışı,
ilk ağlama,
ilk kucaklama,
canından olan bir can ile tamamlanan hayat..
gözünden sakınarak,
umutlarla,
en güzel hayallerle geleceğe taşıdığın,
ve bir gün kahpece yitirdiğin..
ne kaleme dökülenler ne sarfedilen sözler..
hiçbirşey tanımlayamayacak edilen acı yeminini..

kanına dokunuyor insanın düşündükçe..
soruyorum;

SİZİN HİÇ EVLADINIZ YOK MU?..

ışıklarla uyu Ali İsmail Korkmaz..

farkında mısın?..

evet hayat devam ediyor..
yemek,
içmek,
gülmek,
sevişmek,
kısacası yaşamak lazım ama duyarsızca değil..
senin yaşaman için bu çırpınış..
bu göze alış,
bu isyan,
bu mücadele,
bu haykırış..
sırf bu yüzden, vurdum duymazlığını gözümüze sokma..
bil,
gör,
saygı göster,
küçücük birşey yap,
bu topraklarda onurunla nefes alabilmen için..

gencecik bedenler ölüyor..FARKINDA MISIN?..

gülümse..

dövdüler..
sövdüler..
boğdular..
ezdiler..
vurdular..
hapsettiler..
sonra sordular; bunca zulm karşısında neden gülüyorsun diye..
mevcut tek silahım dedi..

gülümsemeye devam türkiye..

uyuma..

bir kabus gördüm anne!..
korkma yavrum geçti..
hayır geçmedi..
gözünden alev, ağzından köpük çıkan bir amca vardı..
"senin uykun benim bundan sonra" dedi..

uyursak kabusumuz olurlar..uyuma türkiye!..